Kunst en Keerkringpark

Wat kunst is, is zeer persoonlijk. Zondag heb ik met mijn zonen weer eens een fietstocht door het havengebied van NDSM gemaakt. Bij het Keerkringpark zijn we even gestopt. Mijn oudste zoon vroeg mij wat die scheve palen daar toch doen. Ik heb hem geprobeerd uit te leggen dat het kunst is. Ze leiden je naar het water, als ware het bomen. Hij vond dat in een park vooral echte bomen moeten staan. Een glimlach kon ik niet onderdrukken. Tijdens mijn wethouderschap ben ik hier regelmatig geweest en heb ik ook de discussie mogen voeren over de aanwezigheid van bomen, de betekenis van de kunst etc. Hoe het Keerkringpark ervaren wordt is een kwestie van smaak. Over één ding zijn we het allemaal eens: het uitzicht over het IJ vanuit het park is geweldig.

Sport als levensles

Sport als levensles

Wanneer ik met onze zoon Finn mee ga naar de trainingen en wedstrijden van OSV F5 zie ik elke keer weer in waarom het zo belangrijk is dat kinderen lid worden van een sportvereniging. Naast dat buiten zijn en bewegen erg gezond is, leren kinderen met een goede coach de essentie van het leven.
Coach Ralph Verwer laat zien hoe belangrijk het is om te ontdekken wat je zelf kunt, te zien wat de meerwaarde is van samenwerking en weet met een zeer positieve benadering van de kinderen te werken aan een stukje zelfvertrouwen bij de kinderen.

Een van mijn medewerkers heeft als afstudeeronderzoek voor Wassenaar bekeken wat een sporter kost. Het is interessant om de vergelijking tussen sporten en verenigingen te zien. Verder ook belangrijk om te kijken wat sport mag kosten. Voor mij is belangrijk dat sport gezien wordt als essentiele investering in levens van mensen, waar ze ontdekken wie ze zijn kunnen en hoe ze in relatie staan tot de ander. Dank Ralph voor al je inzet voor mijn zoon en in jou bedank ik al die anderen die zich wekelijks als vrijwilliger inzetten om via sport vele kinderen zo veel plezier en levenslessen te meegeven.

Met gezin naar het bos

 

Het bos in

Wat is het toch heerlijk om met elkaar te genieten van de natuur. Tijdens de herfstvakantie hebben we samen met de kinderen een ware ontdekkingstocht gemaakt door het bos. Op zoek naar paddestoelen, eikels, dennenappels etc. Bomentikkertje doen en met de buggy op survival door de modder. Op zo'n moment besef ik weer hoe rijk gezegend ik ben. Hoewel we het W.H. Vliegenbos in de buurt is, kan dit natuurlijk niet tippen aan de bossen in het Vechtdal of op de Veluwe.

 

Waterfrontontwikkeling Amsterdam-Noord

Elke keer wanneer ik op de pont sta denk ik met genoegen terug aan mijn periode in het stadsdeelbestuur van Amsterdam-Noord. Wat is er veel gebeurd in die tijd en wat worden nu steeds meer resultaten zichtbaar uit die periode. Naast de komst van HEMA, MTV en VNU is EYE (filmmuseum) toch wel echt de blikvanger van Noord geworden.

Trots mogen we zijn als stad en als stadsdeel, dat de waterfrontontwikkeling ondanks de economisch mindere tijd, toch zo goed gaat. Blij ben ik ook met de komst van de vele nieuwe culturele initiatieven en horeca, die het leven zoveel aangenamer maken.

 Noord verkoopt zichzelf momenteel als gebied waar ambitie en lef worden beloond. Ik ben heel benieuwd hoe de NDSM-Werf, Tolhuistuin, Buiksloterham en Shell-toren (Overhoeks) er over 10 jaar uitzien. Ik hoop dat het blijvende plekken in de stad mogen zijn, waar creativiteit en lef gewaardeerd worden.

In welke stad willen we leven?

Verder na de verkiezingen

Op dit moment komen de eerste berichten van het Herfstakkoord langzaam binnen. Met dubbele gevoelens kijk ik naar de berichtgeving. Enerzijds lijkt het me goed voor ons land dat een kabinetsformatie voortvarend wordt opgepakt, anderzijds zit ik nog steeds met een kater over de uitkomst voor ons eigen CDA. In Amsterdam kleiner geworden dan de Partij van de Dieren, kunnen we niet anders dan de balans opmaken.

Tijdens een vol politiekcafé van 20 september nam het kersverse Kamerlid Mona Keijzer ons als afdeling mee in de campagneperiode en haar kijk op de verkiezingsuitslag. De dreun is twee keer op rij fors geweest. Te fors om nu alleen maar voor uit te kijken. Mona geeft aan dat veel bezinning al heeft plaatsgevonden en het verhaal staat. De kiezer heeft dat echter nog niet gezien. Werk aan de winkel om ons Amsterdam hier in mee te nemen. Worstelend met de vraag hoe dit op te pakken vervolgden we de discussie.

Ad van Nieuwpoort (rechts) en Ruben van Zwieten in de Thomaskerk

Foto: Dingena Mol

Deze discussie werd in mijn optiek vervolgd tijdens het bezoek met onze CDA kerkcommissie aan de Thomaskerk. Door de voorgangers Ad van Nieuwpoort en Ruben van Zwieten werden we aangezet niet alleen bezig te zijn met nadenken in commissies over hoe de kiezer weer terug te halen binnen het CDA. Zij moedigen ons aan vooral na te denken over welk verhaal wij hebben voor ons land. Een oprecht verhaal, wat herkenbaar is voor het CDA. Natuurlijk wil iedereen een gezonde economie en meer werkgelegenheid. Maar we doet er iets aan de “loonslaven” van 2012. De hoger opgeleiden die steeds meer moeten werken om mee te kunnen in hun baan, die achtervolgd worden door hun smartphone en een soort bezit zijn geworden van het bedrijf dat verwacht dat ook het weekend werktijd wordt. Zij riepen het CDA op hier iets aan te doen, aan de partij die moet opkomen voor het stellen van de vraag in welke wereld willen wij leven?

Dezelfde vraag heb ik eerder CDA-raadslid Patricia Wouda horen stellen in het kader van de koopzondagdiscussie en de doorstotende 24-uurseconomie. Na het stellen van de vraag viel de raad in Noord even stil. Waar zijn we mee bezig en hoe willen we hier eigenlijk in staan. De bal is blijven liggen, maar ik denk dat in het pleidooi van Van Zwieten en Nieuwpoort een kern van waarheid zit.

Onze fractievoorzitter pakt dit op door het stedelijk prostitutiebeleid ter discussie te stellen. Wie komt er op voor de vrouwen die er tegen hun wil zitten en er elke avond verkracht worden? Tot voor kort maakte het gemeentebestuur er zelfs reclame voor

Laten wij in deze stad, de provincie en ook landelijk de wezenlijke vragen oppakken. Nadenken in welke wereld wij willen leven. Vanuit die gedachte dienen we de politiek te bedrijven. Te zoeken naar ons verhaal. Moeten we altijd gaan voor economische groei, of durven we ook te zeggen dat die groei niet ten koste mag gaan van alles. Ik weet dat ik nu vooral vragen benoem, maar ik denk dat we hier niet omheen kunnen.

Op weg naar de gemeenteraadsverkiezingen zullen we de aanmoediging oppakken. Tijdens een politiekcafé willen we als CDA Amsterdam samen met leden, maar vooral ook met de stad, stil staan bij de essentie van onze partij in de stad. Ons verhaal en vooral de vraag waar baseren we ons verhaal op en waar leidt het verhaal toe. Tuurlijk is meer kiezer een wens voor 2014, maar het verschil maken door aandacht te vragen door essentiële onderwerpen ter discussie te stellen. 

Verkiezingen

Samen met onze Noord-Hollandse campagne-leider Martje Postma op pad. In Amsterdam wordt door het campagneteam hard gewerkt om een duidelijk CDA geluid neer te zetten. We hebben vele landelijke gezichten mogen verwelkomen als Eddy van Hijum, David Ensber, Bernard Schermers, Pieter Omtzigt, drie keer Mona Keijzer en natuurlijk Sybrand van Haersma Buma.

Amsterdam is een stad waarin we ervaren dat er een dringende behoefte is naar oplossingen vanuit het midden. Hoewel PvdA en VVD hier altijd veel stemmen weten te krijgen hopen wij met ons eigen geluid ook de nodige kiezers aan ons te binden.

beste lezers,
via twitter probeer ik je mee te nemen in waar ik mee bezig ben. Dit betekent dat deze weblog slechts beperkt aangevuld zal worden.

Op Marken naar de speeltuin

Op Marken naar de speeltuin Op Goede Vrijdag hebben we met de kinderen een bezoekje aan Marken gebracht. Mona Keijzer attendeerde me er terecht op dat ik niet in Marken maar op Marken ben geweest. Het blijft wennen dat de auto bij het begin van het dorp moet achterblijven, maar de wandeling zorgt er voor dat je alles wat beter in je op kunt nemen.

De kinderen bepaalden de route. Ze vonden het heel bijzonder dat hier vroeger delen konden overstromen en dat Marken een eiland is geweest. Finn snapte niet goed dat we in Amsterdam wonen. Hier kun je heerlijk spelen ook op straat. Mooi die beleving van een kind. Na het passeren van de NH kerk en het Trefpunt komen we bij een ander stukje Marken met jaren ‘70 bouw. Maar wat daar vooral in de smaak is gevallen is de speeltuin. Mooi om te zien dat actieve buurtbewoners een speeltuinvereniging vormen en ondersteund door de gemeente hier zorgen dat alle kinderen, ook die van ons, het prima naar hun zin kunnen hebben. Precies de juiste toestellen, vast door ouders met ervaring uitgezocht. Na het eten van een visje in de haven kunnen we weer huiswaarts Pasen tegemoet.